Kiedy René Magritte dożył czterdziestki, wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Malarz, który w latach 1926–1938 doskonalił kultowy styl surrealistyczny, nagle zaczął tworzyć obrazy, które prawie w niczym nie przypominały jego wcześniejszych prac. Najpierw przyjął estetykę impresjonistyczną, zapożyczając słodką, mglistą paletę Pierre'a-Auguste'a Renoira, którą opisał jako „słoneczny surrealizm”. Potem jego styl ponownie się zmienił, włączając popularne obrazy, zuchwałe kolory fowizmu i gestykulację ekspresjonizmu. A potem Magritte wrócił do swojego klasycznego stylu, jakby nic się nie stało.

René Magritte: Piąty sezon przygląda się sztuce Magritte'a powstałej w czasie kryzysów stylistycznych lat czterdziestych XX wieku i po nich, ujawniając jego zmieniające się podejście do malarstwa. Tematy poruszane w tym tomie obejmują okres Renoira artysty; the période vache z mało znanymi amerykańskiej publiczności obrazami w stylu fowizmu i ekspresjonizmu; obrazy „przerost przedmiotów” – cykl bawiący się skalą znanych obiektów; i zagadkowe Dominacja Światła suita, obrazy sugerujące jednoczesne przeżycie dnia i nocy.

Zawiera pełnokolorowe plansze przedstawiające około 50 obrazów olejnych i kilkanaście gwaszy artysty, René Magritte: Piąty sezon oferuje nowe zrozumienie szczególnej pozycji Magritte'a w historii sztuki XX wieku.

W niemal półwiecznej karierze belgijskiego surrealisty René Magritte’a (1898–1967) badali dystans między przedmiotem, językiem i obrazem. Choć żartobliwie eksplorował nowe style, jego praktyka malarska pozostawała konsekwentna w swym przestrodze, by nie utożsamiać obserwowalnego świata z rzeczywistością w całej jej pełni.