Z tego krzepkiego jegomościa emanuje bogaty, miodowy blask, a jego szeroki uśmiech oddaje hojną duszę staroświeckiego zimowego świętowania. Ubrany w głęboko szkarłatną kamizelkę i wyrazistą zieloną muszkę, piernikowy człowiek stoi z pogodną powagą, jakby uczestniczył w wielkiej północnej uczcie. Każda fakturowana kropka koloru dodaje rytmicznej głębi jego złocistej sylwetce, łapiąc światło w miękkiej, rozproszonej grze cieni. Jego obecność niesie ze sobą ugruntowaną, namacalną radość, cichą satysfakcję z przedmiotów, które zdają się niezwykle solidne.